Карабаирская — сатып алуу же сатуу

Происхождение: Борбордук Азия. Бийиктиги: 145-155 см. Салмагы: 400-500 кг. Түстөр: Кара, кызыл, сары, кызгылт, күрөң, булан. Специализация: Упряжка, спорт, жумуш, сейил. Карабаир (Karabair ат) — Борбордук Азиядагы эң эски ат породаларынын бири. Ал Өзбекстанда жана Тажикстандын түндүгүндө чыгарылган. Карабаир породасынын аты — ар кандай түрлөрдүн гибриддешүүсүнүн натыйжасы, анын ичинде талаа, араб, перс жана түркмөн чабандестери. Ал биринчи кезекте ат чабуу үчүн арналган, бирок айыл чарбасында жана спортто да колдонулушу мүмкүн. Породанын негизинде — түштүк келип чыккан аттар, талаа аттары менен аралашкан. Карабаир порода аттары отургучта жана упряжкада иштөө үчүн жакшы ылайыктуу — мисалы, жүк ташуу үчүн арбада. Бул породанын аттарында мүнөздүү отургуч-упряжный типтеги түзүлүш бар. Табундук жана жарым табундук шарттарда карабаир породасынын аттары өстүрүлөт. Кышында алар жазыктарда, жайкысын болсо тоолордун жайыттарында кармалышат. Жеребец-производительлер эң мыкты өкүлдөрдөн тандалат, алар аламан-байге же кокпарга катышкан. Бул аттар тоолуу жана жарым чөлдүү аймакта жашоого жакшы ылайыкташкан. Алар талап кылбайт, ысыкка жакшы туруштук берет, жеңил жүрөт жана тоолуу жолдордо этият. Карабаир породасында үч түрү бар: негизги карабаир, отургуч карабаир жана оор карабаир. Негизги карабаир — отургуч жана упряжная ат катары колдонулган эң кеңири таралган түр. Оор карабаир күчтүү дене түзүлүшү менен айырмаланат жана көбүнчө пахта өстүрүлгөн аймактарда, жүк ташуу жана тартуу үчүн күчтүү аттар талап кылынган жерлерде колдонулат. Отургуч карабаир булчуңдуу дене түзүлүшүнө ээ жана өзүнүн ылдамдыгы менен белгилүү, бул аны кыска аралыкта эффективдүү чабандес кылат. Тарых: Өзбекстанда жана жарым-жартылай Тажикстанда карабаир породасынын аттары өстүрүлөт. Бул жаныбарлар Борбордук Азиянын эски породаларына кирет. Эмне үчүн 2–2,5 миң жыл мурун азыркы Өзбекстан аймагында мыкты аттар өстүрүлгөн, алар өлкөнүн чегинен алыска белгилүү болгон. Алардын мыкты сапаттары жана баалуулугу жөнүндө кытай жазмалары жана Александр Македонскийдин (б.з.ч. 334-жыл) жортуулдарынын сүрөттөлүштөрүнөн билүүгө болот. Кийинки мезгилдерде бул аттар түркмөн жана араб породалары менен, ошондой эле монгол жана казак талаа аттары менен айкалышкан.